Order Orła Białego
dla śp. ks. Isakowicza-Zaleskiego

Petycja do Prezydenta RP

Apelujemy do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o pośmiertne nadanie Orderu Orła Białego księdzu Tadeuszowi Isakowiczowi-Zaleskiemu. Druga rocznica śmierci kapłana, przypadająca 9 stycznia, jest momentem zobowiązującym. To czas, by Rzeczpospolita oddała należny hołd człowiekowi, który przez całe życie służył Prawdzie, pamięci ofiar ludobójstwa wołyńskiego, polskim katolikom oraz Rzeczypospolitej Polskiej, działając na rzecz dobra wspólnego.

PODPISUJĘ PETYCJĘ DO PREZYDENTA!
PETYCJĘ PODPISAŁO – 1328
 

Order Orła Białego dla śp. ks. Isakowicza-Zaleskiego

Apelujemy do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o pośmiertne nadanie Orderu Orła Białego księdzu Tadeuszowi Isakowiczowi-Zaleskiemu. Druga rocznica śmierci kapłana, przypadająca 9 stycznia, jest momentem zobowiązującym. To czas, by Rzeczpospolita oddała należny hołd człowiekowi, który przez całe życie służył Prawdzie, pamięci ofiar ludobójstwa wołyńskiego, polskim katolikom oraz Rzeczypospolitej Polskiej, działając na rzecz dobra wspólnego.

PODPISUJĘ PETYCJĘ
DO PREZYDENTA!
PETYCJĘ PODPISAŁO – 1328
 

Pilna petycja do Prezydenta RP w sprawie Orderu Orła Białego!

Szanowny Pan
dr Karol Nawrocki
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

Szanowny Panie Prezydencie,

Zwracam się do Pana jako obywatel Rzeczypospolitej Polskiej z apelem o pośmiertne nadanie Orderu Orła Białego księdzu Tadeuszowi Isakowiczowi-Zaleskiemu – kapłanowi, opozycjoniście antykomunistycznemu, historykowi Kościoła, wybitnemu działaczowi społecznemu oraz niezłomnemu rzecznikowi Prawdy w życiu publicznym.

Druga rocznica śmierci ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego, przypadająca 9 stycznia 2026 roku, jest naturalną i godną okazją do ponownego przypomnienia Jego zasług oraz skierowania do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej apelu o pośmiertne uhonorowanie Go Orderem Orła Białego.

W okresie państwa komunistycznego ksiądz Tadeusz Isakowicz-Zaleski znalazł się wśród duchownych, którzy otwarcie stanęli po stronie środowisk dążących do odzyskania wolności. Współpracując z podziemnymi strukturami „Solidarności”, stał się obiektem stałej inwigilacji i represji ze strony aparatu bezpieczeństwa, w tym brutalnych pobić. Pomimo presji i zagrożenia nie wycofał się z działalności, pełniąc posługę kapelana protestujących robotników i towarzysząc ludziom pracy Nowej Huty w momentach kluczowych dla oporu społecznego.

Po przełomie 1989 roku konsekwentnie odrzucił postawę wygodnego przemilczenia przeszłości. Upominał się o ujawnienie uwikłań z czasów komunizmu także wewnątrz Kościoła, traktując prawdę i odpowiedzialność jako warunek autentycznego pojednania. 

Był również jednym z nielicznych duchownych, którzy publicznie podejmowali temat patologii w Kościele, w tym istnienia tzw. lawendowej mafii oraz mechanizmów tuszowania nadużyć i przestępstw seksualnych. Za bezkompromisowość w tej sprawie płacił wysoką cenę: ostracyzmem, atakami medialnymi i marginalizacją, nie wycofując jednak swoich słów ani działań.

Równolegle przez całe życie realizował konsekwentną i ofiarną służbę społeczną. Jako współzałożyciel i wieloletni prezes Fundacji im. Brata Alberta stworzył w całej Polsce sieć ponad 30 ośrodków terapeutycznych i domów stałej opieki dla osób z niepełnosprawnościami intelektualnymi. Była to działalność prowadzona z dala od kamer, oparta na codziennej obecności, osobistym zaangażowaniu i obronie godności najsłabszych.

Szczególne miejsce w jego działalności zajmowała walka o prawdę historyczną i pamięć narodową.

Był jednym z najważniejszych i najbardziej konsekwentnych publicznych rzeczników prawdy o ludobójstwie dokonanym przez Ukraińców na Kresach Wschodnich II Rzeczypospolitej. Przez całe życie domagał się jednoznacznego nazwania tej zbrodni po imieniu, sprzeciwiał się jej relatywizowaniu i przemilczaniu oraz nieustannie bronił godności i dobrego imienia ofiar – kobiet, dzieci i bezbronnych cywilów.

Także po 2022 roku, w czasie gdy temat zbrodni wołyńskiej był wypierany z debaty publicznej w imię bieżących interesów politycznych i sojuszy międzynarodowych, ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski pozostał wierny prawdzie historycznej i walczył o nią do końca, przypominając, że pojednanie nie może być budowane na fałszu ani na zapomnieniu.

Należy przy tym podkreślić, że swoją działalność prowadził bez wsparcia, a nierzadko wbrew postawie najwyższych władz państwowych. Jego konsekwentne upominanie się o prawdę o ludobójstwie wołyńskim spotykało się z próbami marginalizacji i sprowadzania tych działań do „polityki”. Pana poprzednik, Prezydent Andrzej Duda publicznie sugerował, że ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski nie powinien zabierać głosu w tych sprawach, co w praktyce oznaczało próbę uciszenia niewygodnego świadka historii. Mówił o ks. Tadeuszu: „Ja bym mimo wszystko wolał, żeby ks. Isakowicz-Zaleski zajmował się tym, czym powinien zajmować się ksiądz. Wolałbym, żeby nie zajmował się polityką, tylko tym, czym powinien zajmować się ksiądz.”.

Równocześnie działalność Kapłana określono mianem „polityki biegania z widłami” — sformułowaniem szczególnie bulwersującym w kontekście rzeczywistych metod mordowania Polaków na Wołyniu, których ofiary ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski przez całe życie domagał się godnie upamiętnić i obronić przed zapomnieniem.

Mimo to Kapłan nie zamilkł.

Równocześnie z oddaniem troszczył się o zachowanie i popularyzację dziedzictwa Ormian polskich – jako ich duszpasterz, badacz i autor fundamentalnych prac historycznych – łącząc posługę kapłańską z rzetelną pracą naukową i społeczną.

Pośmiertne nadanie Orderu Orła Białego ks. Tadeuszowi Isakowiczowi-Zaleskiemu byłoby aktem sprawiedliwości dziejowej, wyrazem hołdu dla człowieka niezłomnego oraz jednoznacznym sygnałem, że Rzeczpospolita potrafi docenić tych, którzy służyli Prawdzie, pamięci ofiar i sprawiedliwości – nawet wtedy, gdy było to niewygodne dla władzy.

W związku z powyższym zwracam się do Pana, Panie Prezydencie z uprzejmym, lecz stanowczym apelem o skorzystanie z przysługującej Panu prerogatywy i pośmiertne nadanie Orderu Orła Białego księdzu Tadeuszowi Isakowiczowi-Zaleskiemu – jako wyrazu najwyższego uznania Państwa Polskiego dla jego życia, postawy i zasług dla Rzeczypospolitej.

Order Orła Białego jest odznaczeniem dla tych, którzy swoim życiem w sposób wyjątkowy służyli Rzeczypospolitej – często wbrew dominującym nurtom, pod presją i z narażeniem na osobiste konsekwencje. Postawa ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego – jego odwaga cywilna, bezkompromisowość moralna, wierność prawdzie historycznej i służba drugiemu człowiekowi – w pełni spełnia te kryteria i zasługuje na najwyższe uhonorowanie przez Państwo Polskie.

Z wyrazami szacunku,

Zaapeluj z nami do Prezydenta RP Karola Nawrockiego

Twój podpis pod apelem jest wyrazem poparcia dla pośmiertnego uhonorowania ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego oraz świadectwem pamięci o Kapłanie niezłomnym i wiernym Prawdzie.

To także znak wdzięczności za jego wieloletnią walkę o godne upamiętnienie ofiar komunizmu, ukraińskiego ludobójstwa na Wołyniu oraz o oczyszczenie Kościoła z lawendowej mafii.

Pośmiertne przyznanie Orderu Orła Białego ks. Tadeuszowi Isakowiczowi-Zaleskiemu będzie symbolicznym potwierdzeniem, że służba Prawdzie, pamięci i sprawiedliwości pozostaje trwałym fundamentem Rzeczypospolitej.

Prosimy o zapoznanie się z poniższą informacją

Administratorem danych osobowych jest Stowarzyszenie Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi. Czytaj więcej.

Kapłan, który nie milczał

Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski należał do nielicznego grona osób, które w każdych warunkach politycznych i instytucjonalnych, także wewnątrzkościelnych, stawiały prawdę ponad wygodę i koniunkturalizm.

Jego zasługi obejmują m.in.:

  1. Walkę z systemem komunistycznym i działalność w kręgach opozycyjnych;
  2. Ujawnianie agentury SB w Kościele i obronę ofiar systemu;
  3. Sprzeciw wobec patologii i mechanizmów tuszowania przestępstw seksualnych w Kościele, w tym działalności mafii homoseksualnej;
  4. Bezkompromisowe domaganie się prawdy o ludobójstwie wołyńskim oraz odpowiedzialności ukraińskich sprawców zbrodni na Polakach na Kresach Wschodnich;
  5. Wieloletnią, ofiarną służbę osobom niepełnosprawnym.

To postawa państwowa w najgłębszym sensie tego słowa.

PODPISUJĘ APEL TERAZ!

Dlaczego Order Orła Białego?

Order Orła Białego jest najwyższym odznaczeniem Rzeczypospolitej Polskiej, przyznawanym osobom, których życie i działalność w sposób trwały i wyjątkowy przysłużyły się Państwu i Narodowi. Dorobek śp. ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego był już wielokrotnie doceniany przez instytucje państwowe, społeczne i środowiska niepodległościowe, co potwierdza skalę jego zasług.

Wśród najważniejszych odznaczeń i wyróżnień, które otrzymał, znajdują się m.in.:

  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski – za działalność opozycyjną w okresie PRL (2006),
  • Nagroda Literacka im. Józefa Mackiewicza – za książkę „Księża wobec bezpieki” (2007),
  • Nagroda Rzecznika Praw Obywatelskich im. Pawła Włodkowica (2007),
  • Nagroda Kustosza Pamięci Narodowej Instytutu Pamięci Narodowej (2010),
  • Krzyż Pamięci Ofiar Banderowskiego Ludobójstwa (2012),
  • Krzyż Wolności i Solidarności (2016),
  • Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości (2019),
  • Medal „Pro Bono Poloniae” (2019),

liczne honorowe obywatelstwa miast i gmin oraz wyróżnienia społeczne, w tym Order Uśmiechu przyznany przez dzieci.

Skala i różnorodność powyższych wyróżnień pokazują, że działalność ks. Isakowicza-Zaleskiego była dostrzegana w wielu obszarach: walki o wolność, obrony prawdy historycznej, służby społecznej i pracy na rzecz najsłabszych.

Pośmiertne nadanie Orderu Orła Białego stanowiłoby naturalne i spójne zwieńczenie tego dorobku – jako wyraz najwyższego uznania Państwa Polskiego dla życia przeżytego w służbie Rzeczypospolitej.

Uhonorowanie go pośmiertnie będzie jasnym sygnałem, że Rzeczpospolita pamięta o swoich sumieniach.

Stowarzyszenie Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi
Stowarzyszenie Kultury Chrześcijańskiej
im. Ks. Piotra Skargi

POLITYKA PRYWATNOŚCI

Zarządzaj zgodami plików cookie

Informujemy, że niniejsza strona internetowa wykorzystuje pliki „cookies”. Szczegółowe informacje na temat gromadzonych plików „cookies” znajdują się w Polityce prywatności. Użytkownik poprzez kliknięcie przycisku „Akceptuję” wyraża zgodę na przetwarzanie plików „cookies”. Użytkownik może zmienić opcje przetwarzania plików „cookies” poprzez kliknięcie przycisku „Ustawienia”, a następnie wybór plików „cookies”, na które wyraża zgodę. W przypadku klieknięcia przez użytkownika przycisku "Odmawiam" przetwarzaniu będą podlegać jedynie konieczne pliki "cookies".